środa, 26 stycznia, 2022

Aktualne wyzwania polityki zagranicznej Hiszpanii

0

Hiszpania opracowała strategię polityki zagranicznej na lata 2021-2024. Projekt tej strategii opiera się na diagnozie realiów nowego globalnego scenariusza, którego punktem zwrotnym jest pojawienie się Covid-19 na całym świecie oraz trendy leżące u podstaw kontekstu międzynarodowego i przyspieszenie pandemii. 

Te podstawowe siły charakteryzują się rosnącym kwestionowaniem ładu międzynarodowego zaprojektowanego po II wojnie światowej i kryzysem multilateralizmu jako mechanizmu stowarzyszeniowego państw do zarządzania sprawami globalnymi w coraz bardziej rozdrobnionym świecie. Na tle tego scenariusza odnajdujemy większą globalną współzależność i wzrost złożoności, będący wynikiem pojawienia się wielu nowych aktorów i czynników. Wśród nich wyróżniają się innowacje i zmiany technologiczne, które sprawiają, że rzeczywistość zmienia się w tempie utrudniającym nie tylko zarządzanie, ale samą interpretację świata przesiąkniętego niepewnością. W artykule postaram się przybliżyć jakie wyzwania zostały ujęte w najnowszej strategii hiszpańskiej polityki zagranicznej.

Cele hiszpańskiej polityki zagranicznej w latach 2021-2024

Opierając się na swoich mocnych stronach i osobliwościach oraz koncentrując się na wyjątkowo europejskim i wielostronnym powołaniu, Hiszpania aspiruje do odgrywania bardziej istotnej roli na poziomie międzynarodowym, przyjmując większe znaczenie, przewidując trendy i proponując wartości i zasady, które charakteryzują Hiszpanów jako społeczeństwo: wolność, pokój, równość, solidarność, sprawiedliwość, różnorodność, demokracja, zrównoważony rozwój i postęp. Uczyni to poprzez celowe działania zagraniczne, skoncentrowane na czterech głównych zasadach przewodnich: zobowiązaniu do „więcej Europy”, z bardziej zintegrowaną, autonomiczną i wiodącą UE na świecie; promowanie „lepszego multilateralizmu”, który wykorzystuje węzłowy i szkieletowy charakter Hiszpanii jako czynnika ułatwiającego lepsze globalne zarządzanie i zarządzanie współzależnościami; sprzyjanie „strategicznej dwustronnej współpracy”, która jest bardziej selektywna w ustalaniu priorytetów naszych stosunków dwustronnych zgodnie z ich interesami i możliwościami; oraz pogłębienie „Zobowiązania Solidarności” poprzez nową wizję współpracy na rzecz rozwoju. Wszystko to z Agendą 2030 i Celami Zrównoważonego Rozwoju (SDGs) jako mapą drogową i przewodnikiem oraz europejskimi działaniami zewnętrznymi jako głównym narzędziem.

Odpowiedzi Hiszpanii na jej globalne wyzwania będą wyznaczane przez cztery główne kierunki działania. W pierwszej kolejności promowanie pełnych i gwarantowanych praw człowieka jako wyróżnika naszych działań zagranicznych, w tym wspieranie procesów demokratyzacji oraz promowanie skuteczniejszych mechanizmów obrony zbiorowej i bezpieczeństwa, a także promocję polityki zagranicznej. propagator różnorodności, równości i niedyskryminacji. Po drugie, zaangażowanie w gospodarkę ekologiczną, klimatyczną, demograficzną i bioróżnorodności, co przekłada się na ograniczenia rozwoju i dobrostanu człowieka oraz pociąga za sobą m.in. ważne wyzwania migracyjne. Trzeci to przełom technologiczny, z zawrotną zmianą, która zwiększa różnice rozwojowe między gospodarkami, krajami, regionami i grupami społecznymi i niesie ze sobą ogromne wyzwania, ale także ogromne możliwości; i wreszcie, na bardziej przekrojowej podstawie, otwiera się luka polityczna i rządowa, związana z utratą zaufania publicznego do instytucji.

Żyjemy zatem w coraz bardziej niestabilnym i rozdrobnionym świecie, który ma tendencję do generowania dwóch możliwych ruchów reakcji: tendencji odśrodkowej, braku jedności, naznaczonej wzrostem populizmów, ekskluzywnych nacjonalizmów i polityki władzy; i inny dośrodkowy, z generowaniem integracyjnych odpowiedzi na globalne wyzwania i wspólne zagrożenia. Oba napędy prawdopodobnie będą współistnieć i łączyć się ze sobą w nadchodzących latach. Pozycja Hiszpanii w obliczu tych podstawowych sił i globalnych pęknięć musi uwzględniać naszą rolę w świecie jako aktora aspirującego do zarządzania globalnymi wyzwaniami i aktywami w oparciu o konkretne interesy i możliwości, które w pewnych aspektach mają pewną wartość dodaną. nasze działania zagraniczne – takie jak nasz język i kultura, czy nasza wyjątkowość geograficzna, przyrodnicza i historyczna. Definiuje go również nasze członkostwo w Unii Europejskiej, która jest nie tylko głównym kanałem, dzięki któremu Hiszpania może bardziej liczyć na poziomie globalnym, ale także kręgosłupem naszych działań zagranicznych jako całości, przenika wszystkie jej osie i sprawiedliwe oraz na rzecz zintegrowanego i integracyjnego społeczeństwa, które analizuje parametry wzrostu i dobrobytu, działa na rzecz stworzenia nowej globalnej i międzypokoleniowej umowy społecznej, promuje bardziej sprawiedliwe zasady na całym świecie i zajmuje się głównymi problemami, które wpływają na rozwój naszych społeczeństw, w tym wielowymiarowe wyzwania demograficzne i migracyjne. Po trzecie, obrona bardziej zrównoważonej, znośnej, odpornej i zielonej planety, na której aspirujemy do bycia w czołówce w sprawach dyplomacji klimatycznej, zarządzania środowiskiem, transformacji energetycznej, zachowania i przywracania różnorodności biologicznej, walki z pustynnieniem i promowania globalnego zdrowie. I wreszcie zdecydowana wola przyczynienia się do usprawnienia mechanizmów globalnego zarządzania, począwszy od pogłębienia samego projektu europejskiego i wzmocnienia jego wymiaru społecznego i bliskości z obywatelami, wspierając procesy konwergencji i integracji w innych regionach planety i bycie katalizatorem bardziej zintegrowanego, efektywnego i wzmocnionego multilateralizmu, który reformuje i dostosowuje swoje instrumenty do potrzeb naszych czasów oraz koncentruje swoje działania na realizacji Agendy 2030.

Podsumowanie

Podsumowując, te kierunki działania stanowią zdecydowaną odpowiedź na proces erozji wielostronnych systemów zarządzania, na nasilający się w wielu częściach świata regres praw i wolności, a także na stopniowe rozpadanie się spójności. zagraża stabilności i postępowi naszych społeczeństw. Odpowiedzi te będą stanowić punkt odniesienia przy opracowywaniu naszych konkretnych priorytetów o charakterze geograficznym, z bezpośrednim otoczeniem europejskim, stosunkami z Ameryką Łacińską, sąsiedztwem śródziemnomorskim i stosunkami transatlantyckimi jako głównymi wektorami; nie zapominając o regionach o szczególnej dynamice Aby osiągnąć te cele, niniejsza Strategia podnosi potrzebę poprawy zasobów ludzkich i materialnych naszych działań międzynarodowych, z nowoczesną, sprawną i cyfrową służbą zagraniczną, zaangażowaną w obywatelstwo hiszpańskie za granicą i wzmocnioną przez podmioty dyplomacji publicznej, ekonomicznej, kulturalnej i edukacyjnej oraz naukowe i technologiczne. Za kluczowy instrument uważa się aktualizację współpracy na rzecz zrównoważonego rozwoju. Mechanizmy ułatwiające

Autorka: Wiktoria Sadowski

Źródła

STRATEGIA DZIAŁAŃ ZEWNĘTRZNYCH 2021-2024, 

Oller D., Antonio Tajani (PE) quiere que Italia y España tengan “una función más importante” en Europa, Europa Press 2021.

Skazany za gwałt czy zgwałcenie? – o pojęciach „tożsamych”

0

Przeglądając Internet możemy napotkać się z wieloma artykułami dotyczącymi przestępstwa gwałtu i zgwałcenia. Jednakże wielu z nas nie zdaje sobie sprawy, że często pojęcia te używane są zamiennie, co jak się okazuje, jest kardynalnym błędem, albowiem są to wyrazy o zupełnie odmiennym znaczeniu. 

Zagłębiwszy się w temat, napotkałam na jeden z artykułów, w którym były sędzia piłkarski został skazany za zgwałcenie dwunastolatki. Artykuł przykuł moją uwagę z tego względu, że zarówno gwałt, jak i zgwałcenie używane było zamiennie, co na gruncie języka prawniczego ma istotne znaczenie, o czym dowiemy się dalej. 

Czym jest zgwałcenie?

Przestępstwo zgwałcenia uregulowane zostało w art. 197 Kodeksu Karnego i ujęte jest następująco:

 § 1. Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. 

Zatem ujmując to syntetycznie możemy powiedzieć, że przestępstwo zgwałcenia polega na zmuszaniu kogoś przemocą do stosunku płciowego. Warto tu nadmienić, że paragraf drugi przepisu również uwzględnia  wykonanie lub poddanie się “innej czynności seksualnej”. 

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 maja 2008 r., sygn. V KK 139/08  stwierdził, że “inna czynność seksualna” to zachowanie nie mieszczące się w kategoriach „obcowania płciowego”, które związane jest z szeroko rozumianym życiem płciowym człowieka, polegające na kontakcie cielesnym sprawcy z pokrzywdzonym lub przynajmniej na cielesnym i mającym charakter seksualny zaangażowaniu ofiary. Oznacza to, że “inną czynnością seksualną” może być np. zmuszanie do samogwałtu. 

Ponadto, art. 197 Kodeksu karnego wprowadza tzw. typy kwalifikowane przestępstwa zgwałcenia, a należą do nich: zgwałcenie zbiorowe, pedofilskie, kazirodcze oraz te ze szczególnym okrucieństwem. Charakteryzują się tym, że są zagrożone surowszą karą. 

Co ciekawe, za przestępstwo zgwałcenia uznawana jest również sytuacja, w której partner godzi się na współżycie, lecz nie godzi się na formę odbywanego stosunku, zaś sprawca ją do tego zmusza.

A co z gwałtem? 

W orzecznictwie Sądu Najwyższego można napotkać na dość duże rozbieżności w kwestii wykładni pojęcia gwałtu. Niemniej jednak za trafne uznano stanowisko w uchwale SN z dnia 30 czerwca 2008 r., w którym za gwałt uważa się każde bezprawne zachowanie z użyciem siły.

Przestępstwo gwałtu uregulowane zostało w art. 130 § 3 Kodeksu wykroczeń. W przepisie tym mamy do czynienia z tzw. gwałtem na osobie, czyli kwalifikowanej formie przemocy wobec drugiego człowieka, który charakteryzuje się użyciem  siły fizycznej o wysokim natężeniu mogącym spowodować realne niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia człowieka. 

Gwałt a przemoc 

W dalszej części warto również przytoczyć również art. 280 Kodeksu karnego, który dotyczy przestępstwa przemocy na osobie (rozbój). W orzecznictwie można napotkać problem, czy oba pojęcia mają charakter tożsamy. Wynika to z faktu, że w języku ogólnym “gwałt” to “przemoc, bezprawie dokonane przy użyciu siły fizycznej lub moralnej”, a inne rozwiązanie (tj. przyjęcie wykładni niesynonimicznej) skutkowałoby negatywnymi następstwami w postaci “przepołowienia” przestępstwa rozboju. 

Za uznaniem pojęć “przemoc” i ‘gwałt” za tożsame przemawia również dyrektywa interpretacyjna w postaci domniemania języka potocznego w ramach wykładni językowej, od której odstępstwa dozwolone są jedynie w szczególnych sytuacjach. 

“Zgwałcenie to nie gwałt, a gwałt to nie zgwałcenie”

Reasumując, należy pamiętać, że choć w języku potocznym pojęcie gwałtu i zgwałcenia uznawane jest za synonimiczne, to na gruncie języka prawniczego ma zasadnicze znaczenie. To, co różni oba pojęcia jest przede wszystkim regulacja, albowiem przestępstwo gwałtu regulowane jest w Kodeksie wykroczeń a przestępstwo zgwałcenia odszukamy w przepisach Kodeksu karnego. A co do kwestii gwałtu na osobie i przemocy tu ze względów tradycji polskiego prawa karnego powinniśmy uznawać się za pojęcia tożsame, z zastrzeżeniem, że pogląd ten może być kwestionowany. 

Autorka: Joanna Osowska

Źródła:

https://www.niebieskalinia.pl/pismo/wydania/dostepne-artykuly/5036-przestepstwo-zgwalcenia-w-polskim-prawie-karnym

https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/bitstream/handle/item/50592/duda_durbas_o_synonimicznosci_znamion_przemoc_wobec_osoby_2009.pdf?sequence=1&isAllowed=y

https://sip.lex.pl/komentarze-i-publikacje/glosy/pojecie-gwaltu-na-osobie-w-rozumieniu-art-130-3-k-w-glosa-do-uchwaly-385939680

5 sposobów, jak przygotować się do studiów prawniczych

0

Jeśli zdawałeś/zdawałaś lub w niedalekiej przyszłości zdajesz maturę i rozważasz wybór studiów prawniczych, powinieneś/powinnaś wiedzieć o kilku rzeczach, które mogą okazać się pomocne podczas tych studiów. Poniżej przedstawiamy pięć sposobów, które pomogą Ci lepiej przygotować się do studiów prawniczych. 

Powtórzenie zagadnień z WOSu i historii

Studia prawnicze nie mają wiele wspólnego z przedmiotami, których uczyłeś/uczyłaś się w liceum, a zarówno studenci z maturą rozszerzoną z historii jak i Ci, którzy zdawali matematykę, mogą świetnie radzić sobie na tych studiach. Całość wiedzy potrzebnej do zaliczenia poszczególnych przedmiotów zdobędziesz podczas zajęć oraz z rekomendowanej literatury.

Jednak znajomość WOSu i historii przydaje się podczas pierwszych lat studiów, kiedy w programie przewidziane są przedmioty takie jak historia państwa i prawa, prawo rzymskie czy prawo konstytucyjne.  Dzięki powtórzeniu zagadnień omawianych w liceum łatwiej będzie Ci przyswoić sobie takie zagadnienia jak proces legislacyjny czy sposób funkcjonowania sądów i trybunałów omawiane na prawie konstytucyjnym oraz tło historyczne powstania Konstytucji RP, omawiane na historii państwa i prawa.

Plan systematycznej nauki w semestrze

Każdy semestr studiów prawniczych kończy się oczywiście sesją egzaminacyjną, podczas której przez ok. 2 tygodnie studenci zdają egzaminy z przedmiotów, których uczyli się w danym semestrze. Na studiach prawniczych egzamin z danego przedmiotu jest jednocześnie formą zaliczenia wykładu – zdarza się jednak, że zamiast egzaminu, zaliczenie wykładu odbywa się w czasie ostatniego wykładu. Poza tym, aby zostać dopuszczonym do egzaminu z danego przedmiotu należy zdać ćwiczenia – z tego powodu zaliczenia ćwiczeń rozpoczynają się na około miesiąc przed sesją egzaminacyjną.

Często zagadnienia do opanowania przed kolokwium czy egzaminem nie są trudne – jednak wymagają poświęcenia określonej ilości czasu. Jak możesz już się domyślić, w każdym semestrze ostatnie dwa miesiące to znaczne obciążenie dla każdego studenta, który nie uczy się na bieżąco. Z tego powodu warto zaplanować sobie naukę z wyprzedzeniem i rozpocząć od pierwszego miesiąca w semestrze. W ten sposób możesz oszczędzić sobie wielu nieprzespanych nocy pod koniec semestru i masz szansę na najwyższe wyniki.

Dodatkowe środki finansowe na zakup podręczników

Podczas studiów prawniczych przeczytasz wiele podręczników do nauki prawa, orzeczeń sądowych oraz komentarzy do treści aktów prawych. Wiele z nich możesz znaleźć w prawniczych bazach danych, takich jak Lex czy Legalis, do których dostęp prawdopodobnie otrzymasz od swojej uczelni. Warto skorzystać również z biblioteki uniwersyteckiej lub wydziałowej – zwłaszcza podczas pierwszych lat studiów, studenci mogą uczyć się z podręczników sprzed kilku lat.

Jednak prawo nieustannie się zmienia i z tego względu profesorowie preferują często, aby ich studenci korzystali z konkretnych podręczników – pod redakcją danego profesora oraz z najświeższego wydania – których nie można znaleźć w bazach ani w bibliotece. Wówczas studenci muszą samodzielnie zakupić te podręczniki – najczęściej ceny podręczników prawniczych oscylują pomiędzy 60-150 zł. W związku z tym, warto przeznaczyć sobie dodatkowe środki na zakup podręczników i innych materiałów na początku każdego semestru.

Dodatkowy czas w tygodniu na przygotowanie do zajęć

Jeśli w czasie studiów prawniczych planujesz pracę dorywczą lub dodatkowe studia na innym kierunku, pamiętaj, żeby zarezerwować sobie dodatkowy czas w tygodniu na naukę i przygotowanie do zajęć, poza godzinami, które są rozpisane w planie. Studia prawnicze to nie tylko cotygodniowe ćwiczenia i wykłady, ale także wiele godzin pracy własnej studenta w semestrze.

Studia prawnicze mają to do siebie, że w każdym semestrze w programie studiów studenci realizują jedynie kilka przedmiotów, jednak w przypadku większości z nich wymaga się od studentów przygotowania do zajęć, tj. zapoznania się z przesłanymi materiałami lub sprawdza się bieżącą naukę do kolokwium i egzaminu.

Udział w YLS

Jeśli jeszcze nie wiesz czego spodziewać się na studiach prawniczych i chciałbyś/chciałabyś się do nich dobrze przygotować, możesz również wziąć udział w organizowanym przez Stowarzyszenie Business&Law cyklu merytorycznych wykładów online w formie szkoły wakacyjnej, pt. Youth Law School (youthlaw.co).

W ramach cyklu otrzymasz dostęp do 60 godzin zajęć online, podczas których poznasz podstawy przedmiotów i gałęzi prawa poruszanych na studiach prawniczych. Są to: wstęp do prawa, prawo konstytucyjne, prawo cywilne, prawo administracyjne, prawo karne, prawo międzynarodowe i europejskie oraz prawo handlowe. Zajęcia wykładane będą na żywo przez profesorów, doktorów prawa, a także adwokatów oraz radców prawnych. Po pomyślnym ukończeniu kursu otrzymasz certyfikat potwierdzający nabyte umiejętności.

Youth Law School startuje 4 września, dlatego to już ostatnie dni, aby zapisać. Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś/aś skorzystaj ze specjalnej zniżki. Po prostu użyj kodu promocyjnego: YLS100AR podczas zapisywania się na stronie: youthlaw.co

Życzymy powodzenia w rekrutacji i na studiach!

Autorka: Klaudia Sałdan

Testament – czy warto go sporządzić?

0

Z roku na rok coraz więcej osób decyduje się na sporządzenie testamentu. W 2020 r. tylko testamentów notarialnych powstało ponad 145 tys. Przed podjęciem decyzji o jego sporządzeniu warto jednak zastanowić się, czy rzeczywiście jest to w naszym przypadku konieczne i jaka forma testamentu będzie dla nas najlepsza.

Forma, w jakiej powinniśmy sporządzić testament i to, czy jego sporządzenie w ogóle będzie konieczne, zależy bowiem od tego, jakie rozrządzenia chcemy w nim zawrzeć. Zanim podejmiemy decyzję w tej sprawie sprawdźmy, kto jest naszym spadkobiercą (spadkobiercami) na podstawie ustawy (kwestię dziedziczenia ustawowego uregulowano w art. 931- art. 940 kodeksu cywilnego). Może się bowiem okazać, że to właśnie jemu (im) chcemy pozostawić spadek. W takiej sytuacji sporządzenie testamentu mogłoby się okazać konieczne jedynie w sytuacji, gdybyśmy chcieli podzielić pomiędzy spadkobierców pozostawiony przez nas majątek w innych proporcjach, niż wynikałoby to z ustawy. Jeśli zatem przykładowo mamy trójkę dzieci i współmałżonka a chcemy, aby każdy z nich dostał równą część spadku po nas, nie musimy sporządzać testamentu, każdej z tych osób na podstawie ustawy będzie się należał taki właśnie udział w spadku. Sporządzenie testamentu będzie jednak konieczne, jeśli np: będziemy chcieli przekazać większą część spadku małżonkowi.

Która forma testamentu jest najlepsza?

Jeśli już stwierdzimy, że testament w naszym przypadku jest konieczny, musimy rozważyć, w jakiej formie go sporządzić. Nie ma jednej prostej odpowiedzi na pytanie, która forma testamentu jest najlepsza. Wszystko zależy bowiem od naszej indywidualnej sytuacji. Wyróżniamy sześć form testamentu – trzy formy testamentów zwykłych i trzy formy testamentów szczególnych. Te drugie mogą zostać sporządzone tylko przy zaistnieniu pewnych szczególnych okoliczności.

Testament własnoręczny

Testament własnoręczny (holograficzny) to na pewno najprostsza forma sporządzenia ostatniej woli. Musimy jednak pamiętać o zachowaniu kilku warunków, bez nich testament taki będzie bowiem nieważny. Po pierwsze, testament własnoręczny musi zostać sporządzony w całości naszym odręcznym pismem. Nie jest dopuszczalne jego wydrukowanie albo spisanie przez inną osobę. Testament musi także zostać przez nas podpisany w taki sposób, aby było możliwe rozpoznanie, od kogo pochodzi. Kolejnym wymogiem jest zawarcie w testamencie daty jego sporządzenia. Jej brak nie będzie jednak skutkował nieważnością testamentu, jeśli nie wywoła to wątpliwości co do zdolności spadkodawcy do jego sporządzenia (np: w przypadku osób ubezwłasnowolnionych), co do jego treści lub co do stosunku pomiędzy kilkoma testamentami.

Wadą testamentu własnoręcznego jest to, że może on łatwo zaginąć szczególnie, jeśli utrzymujemy fakt jego sporządzenia w tajemnicy. Możemy temu zaradzić przekazując testament notariuszowi na przechowanie. Wówczas jest on zobowiązany wpisać testament do Notarialnego Rejestru Testamentów.

Testament notarialny

Testament sporządzony w formie aktu notarialnego jest na pewno najbezpieczniejszą formą sporządzenia ostatniej woli. Jest on o wiele trudniejszy do podważenia, notariusz sporządzi go w brzmieniu, które nie będzie budziło ewentualnych wątpliwości co do tego, jaka była nasza rzeczywista wola.

Zapis windykacyjny tylko w testamencie notarialanym

Warto pamiętać, że ustanowienie spadkobierców nie jest jedynym możliwym rozrządzeniem testamentowym. Jeśli chcemy, aby dana osoba uzyskała po nas określoną rzecz, możemy jej ją zapisać. Zapis zwykły możemy zawrzeć w każdym testamencie. Jest on jednak jedynie zobowiązaniem spadkobierców, do spełnienia na rzecz zapisobiercy określonego świadczenia majątkowego. Jeśli jednak chcemy lepiej zabezpieczyć zapisobiercę, możemy ustanowić na jego rzecz zapis windykacyjny. Może być on jednak zawarty tylko w testamencie notarialnym. Zapis windykacyjny oznacza, że zapisobierca nabywa przedmiot zapisu już z chwilą otwarcia spadku (śmierci spadkodawcy).

Testament urzędowy

Ostatnią zwykłą formą testamentu jest testament urzędowy (allograficzny). Spisuje go na protokole wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta, marszałek wojwództwa, sekretarz powiatu lub gminy albo kierownik urzędu stanu cywilnego, wobec którego spadkodawca złożył ustnie oświadczenie swojej ostatniej woli. Musi zostać sporządzony w obecności dwóch świadków.

Testamenty szczególne

Szczególne formy testamentu to testament ustny,  testament podróżny i testament wojskowy. Są one ważne przez sześć miesięcy od daty ustania okoliczności, która uzasadniała ich sporządzenie. Testament ustny może zostać sporządzony w obecności trzech świadków, jeżeli zachodzi obawa rychłej śmierci spadkodawcy lub sporządzenie testamentu zwykłego jest nadmiernie utrudnione.

Testament podróżny może zostać sporządzony podczas podróży na polskim statku morskim lub powietrznym. Stanowi oświadczenie woli spadkodawcy wobec dowódcy statku lub jego zastępcy, który zobowiązany jest do jej spisania. Testament ten  sporządzany jest w obecności dwóch świadków.

Testament wojskowy może natomiast zostać sporządzony tylko w razie mobilizacji, wojny lub przebywania w niewoli.

Niezależnie od tego, czy zdecydujemy się sporządzić testament a jeśli tak, to jaką jego formę wybierzemy, warto dobrze przemyśleć decyzję w tej sprawie. To od niej może bowiem zależeć to, na jakim poziomie będą żyli po naszej śmierci nasi najbliżsi a może także i to, czy nasze dziedzictwo nie zostanie zaprzepaszczone.

Autor: Mateusz Masłowski

Źródła:

  1.  Joanna Kuźmicka-Sulikowska “Prawo rzeczowe i spadkowe. Pytania i odpowiedzi” Warszawa 2018
  2.  Edward Gniewek, Piotr Machnikowski “Zarys prawa cywilnego”  Warszawa 2018

Czy świat może uchronić Afgańczyków przed nowymi rządami talibów?

0

Odkąd parę dni temu talibowie przejęli Kabul – stolicę kraju, a prezydent Afganistanu uciekł za granicę zmiany na terenie państwa postępują gwałtownie. Afgańczycy, którzy pracowali z USA oraz innymi członkami NATO masowo próbują się przedostać wraz z rodzinami za granicę, celem uniknięcia represji. Jednakże co z tymi, którzy nie mają takiej opcji? Jaka przyszłość czeka ich w kraju rządzonym przez talibów i czy kraje zachodu wraz z ONZ i NATO mają możliwość im pomóc?

Przejęcie przez talibów Kabulu wywołało lawinę zdarzeń, w tym masowe ewakuacje, rozpaczliwe próby wdarcia się na pokłady samolotów obcych państw celem wydostania się z kraju, a także – wymazywanie z przestrzeni publicznej jakiejkolwiek obecności kobiet. 

Mimo zapewnień rzecznika talibów o zachowaniu podstawowych praw przysługującym kobietom w ramach prawa szariatu, wydaje się jednak, że talibowie dążyć będą do przywrócenia porządku z czasów swoich poprzednich rządów (w latach 1996-2001 r. talibowie kontrolowali prawie całe terytorium Afganistanu na którym zaprowadzili surowe prawo zwyczajowe). Już w niedzielę świat obiegały masowe zdjęcia Afgańczyków wymazujących reklamy z kobietami z przestrzeni publicznej a dzieci przychodziły na zajęcia do zamkniętych szkół. 

O swoje życie obawiają się również obywatele Afganistanu, którzy przez lata wojny pomagali wojskim członków NATO i ich sprzymierzeńców. Liczba afgańskich pracowników i tłumaczów współpracujących z zachodem jest ogromna, wszyscy z nich mogą być narażeni na pobicia, tortury oraz śmierć.

Jak wygląda aktualnie sytuacja Afganistanu w świetle prawa międzynarodowego?

Talibowie, nie bacząc na reakcje ludności i społeczności międzynarodowej ogłosili już nowe rządy – Islamskiego Emiratu Afganistanu. Nie wydaje się jednak, że spotkają się z szeroką akceptacją. Należy bowiem przypomnieć, że w świetle prawa międzynarodowego znaczące dla dalszego rozwoju państwa na arenie międzynarodowej jest jego uznanie przez innych członków społeczności międzynarodowej.

Uznanie, jako akt jednostronny państwa jest stwierdzeniem istnienia czegoś lub kogoś i jednoczesne zaakceptowanie lub przyzwolenie. Uznanie odnosi się zarówno do  państwa jak i rządów. Uznanie rządów talibów przez inne kraje będzie równocześnie oznaczało akceptacje stanu rzeczy w Afganistanie, a także gotowość nawiązania z nim stosunków międzynarodowych. Takie stosunki mogą obejmować zarówno nawiązanie stosunków dyplomatycznych jak i ewentualną współpracę gospodarczą.

Wcześniejsze rządy talibów były akceptowane tylko przez Pakistan, Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Reszta świata, w tym ONZ w sposób zdecydowany odrzucali rządy talibów, wskazując na ich niekonstytucyjność oraz niezgodność ich rządów z obowiązującym prawem międzynarodowym.

Reakcja społeczności międzynarodowej – czy można liczyć na realną pomoc?

Sytuacja jest na tyle dynamiczna, że w poniedziałek odbyło się nadzwyczajne posiedzenie Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie sytuacji mającej miejsce w Afganistanie. Póki co podjęto tylko pokojowe środki – zwrócono się do talibów o zachowanie ich obietnic. Nakazano wstrzymanie masowych egzekucji personelu wojskowego i zabójstw cywilów oraz apelowano o umożliwienie organizacjom humanitarnym dalszego kontynuowania ich pracy. Nie są to środki w żadnym wypadku wystarczające. Godne pochwały jest jednolite stanowisko stałych członów Rady Bezpieczeństwa ONZ (USA, Rosja, Chiny, Francja i Wielka Brytania) jednakże bez podjęcia zdecydowanych działań Afganistan czeka katastrofa humanitarna, a Europę kolejna fala migracji ze wschodu.

Autorka: Sonia Stefańska

Kierownik budowy – prawa i obowiązki

0

1) Kim jest kierownik budowy? 

Kierownik budowy – z punktu widzenia prawa budowlanego jest to osoba, która kieruje wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu lub jego odbudową, rozbudową czy też nadbudową. 

Kierowanie pracami budowlanymi zdefiniowanymi jako budowa jest uznawane za pełnienie samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. 

Kierownik budowy zobowiązany jest posiadać uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w jakiejkolwiek specjalności techniczno-budowlanej definiowanej przez prawo budowlane. Jednakże w przypadku gdy w zakresie wykonywania obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy występuje zakres robót budowlanych określony w uprawnieniach budowlanych innych specjalności niż specjalności posiadane przez kierownika budowy inwestor zobowiązany jest ustanowić odpowiednich kierowników tych robót. 

Kierownika robót nie należy utożsamiać z kierownikiem innych robót budowlanych takich jak przebudowa, remont, rozbiórka lub montaż obiektu budowlanego. 

Kierownik budowy, a także kierownicy robót w zakresie budowy są uznawani za uczestników procesu budowlanego (uczestnicy procesu: inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, projektant, kierownik budowy lub kierownik robót). 

2) Obowiązki kierownika budowy: 

Rozdział 3 Prawa Budowlanego – Prawa i obowiązki uczestników procesu budowlanego Art. 21a: Kierownik budowy jest obowiązany, w oparciu o informację, 

o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b (czyli sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przez projektanta), sporządzić lub zapewnić sporządzenie, przed 

rozpoczęciem budowy, planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniając specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych, w tym planowane jednoczesne prowadzenie robót budowlanych i produkcji przemysłowej. Art. 22: podstawowe obowiązki kierownika budowy 

a) protokolarne przejęcie od inwestora i odpowiednie zabezpieczenie terenu budowy wraz ze znajdującymi się na nim obiektami budowlanymi, urządzeniami technicznymi i stałymi punktami osnowy geodezyjnej oraz podlegającymi ochronie elementami środowiska przyrodniczego i kulturowego 

b) prowadzenie dokumentacji budowy 

c) zapewnienie geodezyjnego wytyczenia obiektu oraz zorganizowanie budowy i kierowanie budową obiektu budowlanego w sposób zgodny z projektem lub pozwoleniem na budowę 

d) koordynowanie realizacji zadań zapobiegających zagrożeniom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia 

e) koordynowanie działań zapewniających przestrzeganie podczas wykonywania robót budowlanych zasad bezpieczeństwa 

f) wstrzymanie robót budowlanych w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia oraz bezzwłoczne zawiadomienie o tym właściwego organu 

g) zawiadomienie inwestora o wpisie do dziennika budowy dotyczącym wstrzymania robót budowlanych z powodu wykonywania ich niezgodnie
z projektem 

  • h)  zgłaszanie inwestorowi do sprawdzenia lub odbioru wykonanych robót
  • i)  przygotowanie dokumentacji powykonawczej obiektu budowlanego
  • j)  zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika
    budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru i zapewnienie usunięcia
    stwierdzonych wad
  • k)  przekazanie inwestorowi oświadczenia o zgodności wykonania obiektu budowlanego z
    projektem budowlanym

3) Kierownik budowy ma prawo: 

Rozdział 3 Prawa Budowlanego – Prawa i obowiązki uczestników procesu budowlanego 

Art. 23: 

  • a)  występowania do inwestora o zmiany w rozwiązaniach projektowych, jeżeli są one uzasadnione koniecznością zwiększenia bezpieczeństwa realizacji robót budowlanych lub usprawnienia procesu budowy
  • b)  ustosunkowania się w dzienniku budowy do zaleceń w nim zawartych
    Autor Mateusz Masłowski

Do czego służą indeksy giełdowe?

0

Niejeden z nas spotkał się już z pojęciami takimi jak WIG20 czy DJIA. Terminy te jednak wciąż stanowią dla wielu zagadkę. Są one oznaczeniami indeksów giełdowych, bez których zrozumienie obecnie panującej sytuacji na giełdzie nie byłoby możliwe.

Czym są indeksy giełdowe?

Indeks giełdowy to swoista miara statystyczna, określająca sytuację na rynku papierów wartościowych. Jest on tworzony w taki sposób, aby odzwierciedlał w możliwie najszerszym wymiarze ruchy na giełdzie. Pokazuje on, w jaki sposób zmieniają się ceny papierów wartościowych.

Dzięki obserwacji dynamiki indeksów giełdowych, inwestorzy są w stanie dostrzec zachodzące na rynku zmiany, dokonać ich oceny, i w konsekwencji podjąć decyzję, co do kierunku dalszych inwestycji. 

Indeksy mogą być tworzone na podstawie różnych kryteriów. Zazwyczaj są to wielkość spółki, kraj pochodzenia, branża, wartość obrotu itp. W rezultacie indeksy odzwierciedlają całościową sytuację na rynku bądź wyłącznie w danej branży czy w danej klasie papierów wartościowych. 

Indeksy są tworzone na podstawie danych reprezentujących pewną grupę spółek. Nie wdając się w szczegóły, wagami na podstawie których konstruowane są indeksy, są najczęściej ceny akcji spółki oraz jej wartość rynkowa.

Najważniejsze indeksy giełdowe w Polsce

Najbardziej znanymi indeksami giełdowymi w Polsce są WIG, WIG20 oraz WIG30. Najstarszym z nich jest WIG oznaczający Warszawski Indeks Giełdowy. Został wprowadzony w 1991 r. Obejmuje on wszystkie spółki zarówno polskie jak i zagraniczne, notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie, które spełniają wyznaczone kryteria. Oblicza się go na podstawie cen akcji oraz wysokości dochodów z dywidend i praw poboru. Dzięki uwzględnieniu kilkuset spółek uważa się, że jest on wskaźnikiem oddawającym w najpełniejszym stopniu sytuację panującą na rynku. Przykładowo w latach kryzysu gospodarczego 2007-2009 WIG stracił 68,50 %, odzwierciedlając tym samym ówcześnie panującą trudną sytuację gospodarczą.

Za najważniejsze indeksy giełdowe w Polsce uznawane są WIG20 oraz WIG30. Obejmują one największe i cieszące się największą płynnością spółki, jakie notuje się na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie (WIG20 – 20 największych spółek, WIG30 – 30 największych spółek). Indeksy te są obliczane na podstawie wartości rynkowej oraz obrotu, tj. pod uwagę bierze się wyłącznie ceny akcji, bez uwzględniania dochodów z dywidend i praw poboru. Dodatkowo spółki, aby zostać sklasyfikowane w indeksie, muszą spełniać pewne kryteria, takie jak przykładowo, maksymalny limit udziału pojedynczej spółki w indeksie wynoszący 10%. 

Obecnie w skład WIG20 i WIG30 wchodzą takie spółki jak PKO BP, KGHM, Allegro, CCC, PKN ORLEN oraz CD PROJEKT. Wskaźniki te służą do oceny zachowania się akcji największych spółek.

Oprócz wyżej wspomnianych indeksów, istnieje szereg innych wskaźników. Warto wymienić chociażby NCIndex, będący indeksem giełdowych spółek notowanych na rynku NewConnect, do którego należą spółki notowane poza rynkiem regulowanym, czy takie indeksy jak: branżowe WIG-Banki, WIG-NRCHOM oraz WIG-INFO (będące wskaźnikami dla sektorów, odpowiednio bankowego, sektora nieruchomości oraz informatycznego).

Najważniejsze indeksy światowe

Jednym z najsłynniejszych indeksów giełdowych na świecie i zarazem najstarszym jest DJIA, czyli Dow Jones Industrial Average, istniejący od 1896 roku w Stanach Zjednoczonych. Indeks ten obejmuje 30 największych spółek notowanych na New York Stock Exchange oraz na National Association of Securities Dealers Automated Quotations (NASDAQ). W jego skład wchodzą takie spółki jak Apple, Goldman Sachs, Coca-Cola Co., Nike czy Walt Disney Co.

Kolejnym znanym indeksem jest notowany na londyńskiej giełdzie Financial Times Stock Exchange 100 Index (FTSE 100) od 1984 roku. Obliczany jest na podstawie danych, obejmujących 100 największych spółek notowanych na London Stock Exchange. W jego skład wchodzą takie spółki jak Tesco, Rolls-Royce, AstraZeneca czy Smith&Nephew.

Indeksy stanowią narzędzie dla inwestorów do oceny sytuacji panującej na rynku czy w danej branży. Dzięki nim, są oni w stanie podjąć decyzję do dalszych inwestycji. Ponadto, są cennym wskaźnikiem odzwierciedlającym stan gospodarki. 

Autorka: Karolina Saska

Źródła:

  1. https://www.gpwinfostrefa.pl/indeksy-gieldowe-czym-sa-dlaczego-ich-uzywamy/ [dostęp: 09.08.2021]
  2. https://www.hl.co.uk/shares/stock-market-summary/ftse-100 [dostęp: 09.08.2021]
  3. https://www.bankier.pl/gielda/notowania/indeksy-gpw [dostęp: 09.08.2021]
  4. https://gpwbenchmark.pl/karta-indeksu?isin=PL9999999375 [dostęp: 09.08.2021]
  5. https://www.fxmag.pl/edukacja/indeksy [dostęp: 09.08.2021]
  6. Zaremba A., Giełda. Podstawy inwestowania., OnePress, Wydanie III zaktualizowane, 2014

Mikroprzedsiębiorca a jednoosobowa działalność gospodarcza

0

Wybierając formę działalności zawodowej kierujemy się przede wszystkim tym, jaka forma prowadzenia biznesu okażę się dla nas najkorzystniejsza z punktu widzenia ekonomicznego i najodpowiedniejsza z punktu widzenia prawnego. Ostatnimi czasy w przestrzeni publicznej sporo było słychać na temat mikroprzedsiębiorców ze względu na dotacje, czy ulgi podatkowe spowodowane pandemią koronawirusa. Przy okazji tego, przedsiębiorcy zaczęli często zadawać sobie jedno, konkretne pytanie. Czy jednoosobowa działalność gospodarcza to również mikroprzedsiębiorstwo?

Charakterystyka mikroprzedsiębiorcy na tle JDG 

Podążając za definicją ustanowioną w art. 7 ustawy „Prawo przedsiębiorców” za mikroprzedsiębiorcę uznaje się osobę, która w co najmniej jednym roku z dwóch ostatnich lat obrotowych spełniała łącznie następujące warunki:

  1. zatrudniała średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz,
  2. osiągnęła roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz z operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 2 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 2 milionów euro

Wszystkie te dane obliczamy według średniego kursu z ostatniego dnia roku poprzedniego. Z tego tytułu właśnie do mikroprzedsiębiorców jest zaliczany każdy podmiot, który prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i zatrudnia mniej niż 10 pracowników. Oczywiście, jeśli jednoosobowa działalność gospodarcza nie spełnia wymogów art.7 ustawy „Prawo przedsiębiorców” to taka działalność nie może być uznana za mikroprzedsiębiorstwo (np. w prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnionych średniorocznie jest 12 pracowników).

Atrakcyjność łączenia JDG i bycia mikroprzedsiębiorcą

Warto również wymienić benefity płynące z prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej i posiadania statutu mikroprzedsiębiorcy:

  • Dotacje i wsparcie materialne – przy jednoosobowej działalności gospodarczej, mikroprzedsiębiorca często może liczyć na różnego rodzaju dofinansowania ze strony rządu oraz instytucji pozarządowych. Jako dość niedawny przykład, można wskazać pomoc w związku z tarczą antykryzysową i 5000 zł bezzwrotnej zapomogi, która przysługiwała każdemu przedsiębiorcy
  • Opłaty i koszty – mikroprzedsiębiorcy prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą mogą doliczyć pewne wydatki firmowe w koszty działalności. Do takich zaliczają się m.in.: możliwość zakupu samochodu na tzw. Leasing i obniżenie raty o część podatku VAT, abonament telefoniczny, wydatki biurowe itp.
  • Darmowe prowadzenie kont bankowych – W dzisiejszych czasach wiele banków posiada specjalne oferty skierowane do mikroprzedsiębiorców. Ofertami tymi są często całkowicie darmowe konta firmowe, w ramach których otrzymuje się bezpłatne karty bankowe, dokonuje bezpłatnych przelewów, czy bezpłatnego prowadzenia rachunku. W aktualnych czasach są to bardzo atrakcyjne oferty, które pozwalają mikroprzedsiębiorcom na zaoszczędzenie wielu pieniędzy.

Finalnie więc odpowiadając  na pytanie zawarte we wstępie – Zasadniczo tak, mikroprzedsiębiorca to osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą. Należy jednak pamiętać, że aby poprawnie utożsamiać jednoosobową działalność gospodarczą z byciem mikroprzedsiębiorcą, obligatoryjnie muszą zostać spełnione przesłanki zarówno z art. 3 oraz art. 7 ustawy „Prawo przedsiębiorców”.

Autor: Mateusz Rybczyński

Źródła:

  1. Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2018 poz. 646),
  2. https://poradnikprzedsiebiorcy.pl/-jednoosobowa-dzialalnosc-gospodarcza-krok-po-kroku
  3. https://inewi.pl/Blog/kim-jest-mikroprzedsiebiorca
  4. https://msp.money.pl/wiadomosci/poradniki/artykul/kim-jest-mikroprzedsiebiorca,36,0,2417444.html

Informatyzacja postępowania karnego jej obecny stan i możliwe usprawnienia

0

Kodeks postępowania karnego został uchwalony w odmiennych od dzisiejszych realiach funkcjonowania społeczeństwa i prawa. W 1997 r. nikt nie myślał o tym, że zaledwie 20 lat później technika posunie się naprzód na tyle żeby przedostać się również do przepisów prawa, przyczyniając się do jego uelastycznienia oraz usprawnienia. Składanie wniosków za pomocą systemu informatycznego czy przeprowadzenie rozprawy na odległość za pomocą urządzeń teleinformatycznych stało się normą, jak również pozwoliło na zniwelowanie niektórych niedoskonałości procedury karnej takich jak przewlekłość postępowania czy utrudniony dostęp do akt. System prawny nie wykorzystał jednak jeszcze w pełni narzędzi jakie oferują nam nowoczesne technologie. Jak jednak dotychczas udało się zinformatyzować postępowanie karne? 

Technologia zautomatyzowała proces stosowania prawa w wielu obszarach. Jedną z istotnych zmian wprowadzonych do postępowania karnego wraz z postępem technologicznym, jest możliwość uczestnictwa w rozprawach na odległość. Kodeks postępowania karnego stanowi, że w niektórych przypadkach obecność oskarżonego na rozprawie głównej jest obowiązkowa. Sąd może jednak zezwolić na uczestnictwo w rozprawie za pomocą urządzenia technicznego z przekazem dźwięku i głosu, o czym mówi art. 374 § 3 i § 4 k.p.k. W szczególnych okolicznościach można dokonać przesłuchania świadka lub biegłego za pomocą środków porozumiewania się na odległość, kwestię tą reguluję art. 177 §1a k.p.k. Uczestnictwo oskarżonego w rozprawie na odległość było kilkukrotnie analizowane przez Europejski Trybunał Praw Człowieka pod względem ewentualnej sprzeczności z Konwencją Praw Człowieka. W sprawie Marcello Viola przeciwko Włochom Trybunał orzekł: „(…) uczestnictwo oskarżonego w rozprawie za pomocą videokonferencji nie postawiło obrony w pozycji gorszej od innych stron procesu i oskarżony miał możliwość wykonywania uprawnień wchodzących w skład koncepcji rzetelnego procesu. Nie stwierdzono zatem naruszenia art. 6 Konwencji.”. Należy zatem stwierdzić, że wykorzystywanie dostępnych osiągnięć techniki w obszarze stosowania prawa, nie wpływa ujemnie na gwarancje procesowe przysługujące oskarżonemu, jak również na rzetelność postępowania. 

Papierowa wymiana dokumentów pomiędzy stronami postępowania wpływa negatywnie na długość trwania postępowania, znacząco je przedłużając. Receptą na to w pewnym stopniu jest przewidziana przez kodeks postępowania karnego regulacja z 132 § 3 k.p.k. zgodnie z którą podmioty prowadzące postępowanie mogą wykorzystywać pocztę elektroniczną do celów postępowania. Obecnie, aby zapewnić normie zgodność z wymogiem z art. 119 § 1 pkt 4 k.p.k. tj. wymogiem posiadania przez pismo podpisu, możemy posłużyć się podpisem osobistym lub profilem zaufanym (ePUAP). Wraz z wejściem w życie ustawy o podpisie elektronicznym, wprowadzającej zasadę równoważności zgodnie z którą dokument w postaci elektronicznej, opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym złożonym na podstawie ważnego kwalifikowanego certyfikatu, wywołuje te same skutki prawne co dokument opatrzony podpisem własnoręcznym, pojawiła się kwestia dostosowania przepisów ustawy do regulacji m.in. postępowania karnego. Stosowanie podpisu elektronicznego do podpisu dokumentów napotyka jednak ograniczenia związane z niezbędną infrastrukturą. Jak piszą Z. Górszczyk oraz T. Laudowicz w pracy dotyczącej możliwości stosowania podpisu elektronicznego: „W praktyce jednak doręczanie pism procesowych w oparciu o bezpieczny podpis elektroniczny ograniczone zostanie do odbiorców usług certyfikacyjnych, tj. podmiotów fizycznych i prawnych posiadających bezpieczne urządzenia do weryfikacji podpisów elektronicznych.” Drugą istotną kwestią stawiającą barierę w posługiwaniu się podpisem elektronicznym oraz ogólnej informatyzacji procedury karnej jest brak odpowiedniej regulacji w kodeksie postępowania karnego. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r.: „W aktualnym stanie prawnym trzeba więc przyjąć, kierując się dyrektywą wykładni systemowej zewnętrznej zapewnienia spójności systemu prawnego w zakresie przyjętych rozwiązań prawnych, że brak w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia, a także Kodeksie postępowania karnego odpowiednich przepisów dotyczących wnoszenia pism procesowych drogą elektroniczną, stanowi lukę aksjologiczną, co musi zostać odczytane jako regulacja negatywna.”

Jedną z kluczowych ról w zapewnieniu prawidłowości postępowania sądowego, zarówno cywilnego, administracyjnego jak i karnego, pełni instytucja doręczenia pocztowego. W dobie coraz dalej postępującej informatyzacji wszelakich dziedzin życia społecznego, w tym niezwykle istotnej dla tego życia- stosowania prawa, również instytucja doręczenia ulega stopniowej cyfryzacji. Jak piszę J. Zagrobelny: „We współczesnej praktyce zarówno obrotu gospodarczego, jak i życia codziennego, informowanie innych osób o datach określonych okoliczności stosunkowo rzadko dokonywane jest drogą pocztową. Preferowanymi opcjami są połączenie telefoniczne bądź poczta elektroniczna – przemawiają za tym najczęściej natychmiastowość przekazu informacji oraz niski koszt stosowania takiej metody.” Jak stanowi art. 132 § 3 k.p.k doręcznia można dokonać tradycyjnie, za pomocą telefaksu lub elektronicznie. Z racji czasochłonności oraz wysokich kosztów doręczeń tradycyjnych, należy maksymalnie wykorzystać możliwości oferowane nam przez technologię oraz de lege ferenda ograniczyć rolę doręczeń tradycyjnych do przypadków kiedy nie można użyć innej metody. W wyroku TK z dnia 17 września 2002 r., Trybunał Konstytucyjny odniósł się do problematyki niedoskonałości doręczeń tradycyjnych: „ Realizacja zasady prawa do sądu w aspekcie prawa do uruchomienia przed sądem procedury zgodnej z wymogami sprawiedliwości nakłada zatem na prawodawcę obowiązek takiego ukształtowania procedury zawiadamiania – również od strony technicznej – ażeby ograniczone zostało ryzyko adresata pisma niepowzięcia wiadomości o piśmie złożonym w urzędzie pocztowym, tak, jak to nakazuje art. 139 § 1 k.p.c. Te zatem – zaskarżone przedmiotową skargą konstytucyjną – elementy instytucji doręczenia zastępczego, które pozwalają na siedmiodniowe tylko przechowywanie pisma w pocztowej placówce oddawczej, a w następstwie nakładają na urząd pocztowy obowiązek jednokrotnego tylko powiadomienia adresata o przesyłce nie mogą być uznane za uregulowania wystarczające dla realizacji zasady prawa do sądu – we wskazanym przez skarżącego jako podstawa kontroli – aspekcie prawa do uruchomienia procedury przed sądem, zgodnej z wymogami sprawiedliwości.”  

Dziś, dostęp do internetu jest standardem dlatego też niezwykle istotnym jest aby dokonywać stopniowej coraz dalej sięgającej informatyzacji postępowania karnego. Pomimo trudności w zakresie organizacyjnym oraz istniejącej bariery psychologicznej, uważam, że wprowadzanie nowoczesnych rozwiązań do często bardzo archaicznych już uregulowań prawnych, wpłynie pozytywnie na szybkość i efektywność procesu karnego. Przede wszystkim, należy uzupełnić istniejące luki prawne oraz dostosować narzędzia prawne do nowej, szybko zmieniającej się rzeczywistości. Przybliżenie prawa do obywateli poprzez m.in.: upowszechnienie doręczeń elektronicznych czy cyfryzacje akt sądowych i elektroniczne ich udostępnianie, znacząco przyczyni się do realizacji zasad konstytucyjnych takich jak: zasada zaufania obywateli do prawa czy zasady społeczeństwa obywatelskiego.

Autor:Mateusz Masłowski

Porozumienie o współpracy pomiędzy Stowarzyszeniem Business & Law a Okręgową Izbą Radców Prawnych we Wrocławiu

0

Kierując się potrzebą podjęcia wspólnych przedsięwzięć w celu promowania działalności naukowej oraz rozwoju świadomości prawnej i biznesowej w społeczeństwie, z przyjemnością informujemy, że 4 lipca 2021 r. Stowarzyszenie Business & Law zawarło porozumienie z Okręgową Izbą Radców Prawnych we Wrocławiu. Zainicjuje ono współpracę pomiędzy dwoma instytucjami. 

Po stronie Naszego Stowarzyszenia sygnatariuszami porozumienia byli Prezes Stowarzyszenia Mateusz Masłowski oraz Wiceprezes Stowarzyszenia Wiktoria Sadowski. W imieniu Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu występowali Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu Tomasz Scheffler oraz Wicedziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu Krystian Mularczyk. Akt został podpisany w siedzibie OIRP we Wrocławiu, przy ul. Pawła Włodkowica.

Przedmiotem zawartego niedawno porozumienia jest współpraca obu instytucji na wielu płaszczyznach, w postaci wymiany doświadczeń, wspólnej działalności naukowej i kulturalnej, promowania edukacji w dziedzinie prawa i biznesu oraz współorganizowania wydarzeń. Obie instytucje będą udzielały sobie wsparcia merytorycznego oraz medialnego, a także podejmowały przedsięwzięcia w celu integracji środowiska radców prawnych i studentów prawa.

Porozumienie zainaugurowało współpracę pomiędzy naszym Stowarzyszeniem a Okręgową Izbą Radców Prawnych. Wierzymy jednak, że będzie ono jednym z wielu, a obie instytucje nawiążą stałą współpracę, owocną w liczne, wspólne przedsięwzięcia. 

Na rezultaty współpracy nie trzeba było czekać długo. W dniach 04.09-03.10.2021 r. odbędzie się Youth Law School – Ogólnopolska Akademia Prawa, wydarzenie skierowane do tegorocznych maturzystów oraz wszystkich tych, którzy pragną rozwijać swoją wiedzę w obszarze prawa. Akademia będzie prowadzona pod patronatem Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu, która udzieli przedsięwzięciu wsparcia medialnego oraz merytorycznego. Wykładowcami podczas Youth Law School będą również członkowie wrocławskiej Izby.

Podsumowując, zawarte niedawno porozumienie jest odpowiedzią na potrzebę podejmowania działań na rzecz upowszechniania wiedzy z obszaru prawa i biznesu w społeczeństwie oraz w celu promowania działalności naukowej i kulturalnej. Obie instytucje będą silnie współpracować w celu osiągnięcia wspólnych celów. Łącząc siły, działalność staje się o wiele bardziej efektywna, a założone przedsięwzięcia stają się łatwiejsze do zrealizowania. 

Informacje o wspólnych projektach będą pojawiały się na naszych mediach społecznościowych. Zachęcamy również do śledzenia strony internetowej Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu, gdzie zamieszczane są aktualne informacje o współorganizowanych przez Nas i przez OIRP we Wrocławiu wydarzeniach. 

Autorka: Karolina Saska