wtorek, 30 listopada, 2021

Okoliczności sporu Gerarda Ruiza Zambrano

Przeczytaj koniecznie

Gerard Ruiz Zambrano pod koniec lat 90 ubiegłego wieku wraz z żoną i z synem, wyemigrował z Kolumbii w której toczyła się wojna domowa oraz osiedlił na terytorium Belgii. Od tego czasu, wielokrotnie starał się uzyskać od władz belgijskich dokumenty, które pozwoliłyby mu legalnie mieszkać i pracować na terenie Królestwa Belgii. Dnia 14 kwietnia 1999 roku, złożył wniosek o przyznanie mu statusu uchodźcy w związku z konfliktem trwającym w Kolumbii, w sprawie została wydana decyzja odmowna nakazująca G. Ruizowi Zambrano opuszczenie kraju. Następnie, 20 października 2000 roku G. Ruiz Zambrano, w oparciu o art. 9 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 roku o wjeździe na terytorium, pobycie, osiedleniu się i wydalaniu z terytorium cudzoziemców, złożył wniosek o zalegalizowanie swojego pobytu na terytorium Belgii wskazując na wysoki stopień integracji ze społeczeństwem belgijskim oraz niebezpieczeństwo grożące mu i jego rodzinie w związku z ewentualnym powrotem do Kolumbii. Wniosek został oddalony a Ruiz Zambrano wniósł skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji i zawieszenie jej wykonania, w odpowiedzi na tę skargę Conseil d’État (Rada Państwa) dnia 22 maja 2003 roku oddaliła skargę o zawieszenie wykonania. W międzyczasie, dnia 2 października 2001 roku, doszło do zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony pomiędzy G. Ruizem Zambrano a spółką Plastoria. Natomiast w 2003 roku, żona mężczyzny urodziła drugie dziecko, które na mocy ustawodawstwa belgijskiego statuującego zasadę ius soli (prawa ziemi) w kwestii nabywania obywatelstwa, stało się obywatelem Królestwa Belgii. Miarodajnym w tym aspekcie aktem prawnym jest art. 10 belgijskiego kodeksu obywatelstwa, mówiący, że obywatelem Belgii jest dziecko urodzone na terytorium belgijskim, które byłoby bezpaństwowcem gdy nie miało obywatelstwa belgijskiego. 

W 2004 roku, państwo Ruiz Zambrano ponownie złożyli wniosek o zalegalizowanie pobytu na mocy art. 9 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 roku, powołując się również na postanowienia Karty Praw Podstawowych, która stanowi integralną część systemu ochrony praw człowieka w Unii Europejskiej. Przytaczając art. 3 protokołu nr. 4 do Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, mówiącemu o zakazie wydalania z państwa osoby której jest ona obywatelem, państwo Ruiz Zambrano twierdzili, że organy belgijskie wydając odmowne decyzje legalizacyjne względem nich, tym samym zmuszają do opuszczenia terytorium Belgii ich dziecko będące obywatelem belgijskim. Po narodzinach kolejnego dziecka Jessici, która także stała się obywatelem Belgii, państwo Ruiz Zambrano na podstawie art. 40 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 roku złożyli wniosek o zezwolenie na osiedlenie się. W 2005 roku, wniosek G. Ruiza Zambrano o osiedlenie się, został oddalony z powodu rzekomego wykorzystania przez niego narodzin dziecka- obywatela belgijskiego do uzyskania prawa pobytu dla siebie. W konsekwencji wydania negatywnej decyzji przez organy belgijskie, Ruiz Zambrano wniósł skargę kasacyjną od orzeczenia. W tym samym czasie pan Zambrano stał się bezrobotny, w związku z czym złożył pierwszy wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, który również został rozpatrzony negatywnie. Jak wskazywał belgijski organ, ani pan Zambrano ani jego żona nie mogli legalnie podjąć zatrudnienia z uwagi na postępowanie w sprawie ich wydalenia z kraju, które było w tym czasie w toku. Ponowny wniosek o zasiłek w pełnym zakresie również został oddalony przez Office national de l’emploi. Dnia 23 lipca 2007 roku, G. Ruiza Zambrano zawiadomiono o decyzji Office des étrangers oddalającej jako niedopuszczalny złożony w dniu 9 kwietnia 2004 r. wniosek o zalegalizowanie pobytu, następnie otrzymał on pismo nakazujące ponowne złożenie skargi kasacyjnej pierwotnie złożonej w 2005 roku, uwzględniającej zapadłe od tamtego czasu orzeczenia. Dnia 19 listopada 2007 roku, G. Ruiz Zambrano ponownie wniósł skargę kasacyjną, podnosząc, że fakt nabycia obywatelstwa belgijskiego przez jego dzieci wynika z mocy samego prawa, w skardze podniósł on również naruszenie dyrektywy 2004/38 oraz postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W odpowiedzi, rząd belgijski przedłożył uwagi dotyczące korzystania przez pana Ruiza Zambrano z tymczasowego prawa pobytu oraz zezwolenia na pracę typu C. Dodatkowo, Office national de l’emploi podniósł, że decyzja odmawiająca panu Zambrano zasiłku dla bezrobotnych wynikła z niespełnienia przez niego kryterium przepracowania odpowiedniej liczby dni w miesiącach poprzedzających złożenie wniosku. W odpowiedzi na tę argumentację, Ruiz Zambrano stwierdził. że prawo pobytu przysługuję mu bezpośrednio z traktatu WE lub w sposób pochodny, wskazując na wyrok w sprawie C-200/02 Zhu i Chen w którym wstępnym dziecka będącego obywatelem państwa członkowskiego UE, przyznano pochodnie obywatelstwo. W wyniku powstałych wątpliwości tribunal du travail de Bruxelles (sąd pracy w Brukseli) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału Sprawiedliwości UE pytania prejudycjalne o interpretację art. 12, 17 i 18 Traktatu WE oraz art. 21, 24, 34 Karty Praw Podstawowych. 

- Advertisement -

Więcej artykułów

Zostaw odpowiedź

Please enter your comment!
Please enter your name here

Najnowsze artykuły